Wstęp

Usunięcie pojedynczej postaci, która jest gdzieś w tle, relatywnie niewielkich rozmiarów można zrobić nawet w telefonie i prawdopodobnie nikt nie zauważy ingerencji. Problem pojawia się jeśli na zdjęciu jest kilkanaście postaci, tło jest skomplikowane, a jeszcze na dodatek część z nich w bliskim pierwszym planie. Wówczas okazuje się, że wszelkie automatyczne algorytmy szumnie nazywanej sztucznej inteligencji kompletnie sobie nie radzą.

Po lewej efekt działania sztucznej inteligencji, a po prawej stare dobre metody retuszerskie. Szczególnie w oknach możecie dostrzec różnice. Dlatego właśnie w żadnym poważnym miejscu gdzie wymagana jest jakość, na chwile obecną nic nie zastąpi dobrego grafika czy retuszera. W głównym nurcie informacyjnym, od kilku ładnych lat powtarza się te frazesy, jakoby sztuczna inteligencja miałaby przeformatować rynek pracy, jednak póki co, cytując klasyka, na zachodzie bez zmian. Ale przejdźmy do rzeczy.

Pomóż sobie – Metodologia wykonania zdjęcia

Aby ułatwić i przyspieszyć cały proces retuszu dobrze jest zrobić kilka zdjęć wybranego kadru, starając się nie poruszyć aparatu, a najlepiej mieć go na statywie. Kluczowym oczywiście jest aby wykonać wszystkie te zdjęcia na tych samych parametrach ekspozycji z manualnym punktem ostrości, aby były one od siebie nieodróżnialne pod tym kątem.

W ten sposób potencjalnie wyłuskamy trochę więcej statycznej przestrzeni, bo na pierwszym zdjęciu ludzie znajdują się w takich miejscach, na kolejnym zdjęciu inni ludzie są w nieco innych miejscach dzięki czemu po zrobieniu ośmiu takich zdjęć zwiększyłem swoje szanse na znalezienie fragmentów w których nie będzie ludzi, więc nie będę musiał ich wszystkich ręcznie retuszować. Oczywiście nie rozwiązuje to problemu całkowicie, tylko przyspiesza proces retuszu, bo nadal będą miejsca w których ludzie pozostaną, jak chociażby trójka na ławce. Także nie jest to punkt obowiązkowy, ale jeśli tylko masz taką możliwość to polecam wykorzystać tę technikę, bo stanowczo skróci to czas retuszu.

Retusz – Łączenie i maskowanie

Jeśli udało Ci się zastosować omawianą metodologię wówczas zaczniemy od połączenia i wymaskowania zdjęć. Jeśli dysponujesz tylko jednym zdjęciem możesz przejść do następnego rozdziału.

Niezależnie od tego czy zdjęcia są w formacie RAW i zostały wstępnie wywołane czy w formacie JPG otwieramy je w taki sposób aby znajdowały się w jednym pliku, ale jako osobne warstwy. Pierwszym krokiem będzie wyrównanie wszystkich warstw względem siebie. W tym celu zaznaczamy je wszystkie wybieramy z górnego menu Edycje -> Auto wyrównanie warstw. Zostawiamy tryb automatyczny i klikamy OK. Nawet jeśli wykonywaliśmy zdjęcia ze statywu, tak jak w moim przypadku, niewielkie przesunięcia są czymś powszechnym, dlatego musimy zadbać o wyrównanie zdjęć. Dopiero po tej operacji możemy je połączyć w całość.

Ponownie zaznaczamy wszystkie warstwy i skrótem CTRL+J duplikujemy je. Następnie klikamy prawym przyciskiem myszy i wybieramy Konwertuj na obiekt inteligentny. Upewniamy się, że tak przygotowaną warstwę mamy zaznaczoną i przechodzimy do górnego menu wybierając Warstwa -> Obiekty inteligentne -> Tryb stosu -> Mediana. Ta operacja sprawia, że wszystkie elementy stałe zdjęcia pozostają na swoich miejscach, a elementy dynamiczne zostają odrzucone. Oczywiście nie rozwiązuje nam to wszystkich problemów gdyż będą obszary naszej serii zdjęć w których ludzie byli przez cały czas w jednym miejscu, pozostawiając po sobie półprzezroczyste zarysy postaci. Efekt jest zbliżony do stosowania silnych filtrów ND i fotografowania na długim czasie, ale przewagą cyfrowej techniki jest możliwość kontroli tego efektu.

I to jest ten moment w którym przydadzą nam się wcześniejsze zdjęcia bo za ich pomocą postaramy się wymaskować jeszcze więcej czystych, statycznych fragmentów kadru. Przenosimy naszą serię zdjęć nad obiekt inteligentny, deaktywujemy ją pozostawiając widoczną tylko jedną warstwę i dodajemy maskę. Idea jest prosta. Za pomocą pędzla staramy się wymaskować ludzi z aktualnie wybranej warstwy odkrywając inteligentny stos zdjęć poniżej, jednocześnie sprawdzając czy nie możemy wymaskować półprzezroczystych postaci ze stosu za pomocą aktywnej warstwy. Na pierwszy rzut oka może się to wydawać bez sensu, ale uwierzcie mi, maskując ręcznie odzyskacie jeszcze całkiem spory fragment statycznego, niezaburzonego zdjęcia. Już w kolejnej warstwie możecie zobaczyć, że tam gdzie w stosie mamy ludzkie duchy udaje mi się wyłuskać czyste fragmenty zdjęcia. Powtarzamy ten proces na wszystkich warstwach odzyskując jak najwięcej powierzchni czystego zdjęcia mając na uwadze, że będą fragmenty w których ludzie nie znikną. W tych miejscach postarajcie się odzyskać tych ludzi w sposób kompletny, jak gdyby stanowili niezaburzony element zdjęcia.

Retusz – Wypełnienie generatywne, stempel i łatka

Najważniejszy punkt w którym poleje się pot, krew i łzy. To teraz oddzielimy chłopców od mężczyzn, dziewczynki od kobiet, sprawdzimy kto ma wystarczająco dużo samozaparcia aby przejść tę drogę. Oczywiście dramatyzuję, choć nie bez ziarna prawdy, bowiem na tym etapie będziemy pracować głównie ręcznie, za pomocą stempla, który co by nie mówić wymaga odrobinę wprawy. Na rozgrzewkę zaczniemy jednak od wypełnienia generatywnego.

Mniejsze fragmenty, gdzie ludzie stanowią mały procent kadru zaznaczamy lassem i pozwalamy algorytmom robić swoje. Zwykle powinny dać sobie radę i to w całkiem niezłej jakości jeśli generowany fragment naprawdę nie jest zbyt duży. Jeśli jesteśmy zadowoleni z efektów, to raz na jakiś czas warto scalać wygenerowane warstwy z retuszowanym zdjęciem aby zachować przejrzystość i porządek.

W bardziej skomplikowanych miejscach, lub na większych powierzchniach nic nie zastąpi stempla. Warto korzystać z lassa, jeśli chcemy zachować twardą krawędź, tak jak tutaj przy ławce. Zwykle dobrą praktyką jest operowanie małym rozmiarem z miękką końcówką aby nasze korekty były jak najbardziej płynne i niezauważalne. Generalnie idea jest taka aby podążać w swoim retuszu za wyraźnymi liniami, to akurat oczywiste, ale równie przydatne jest podążanie za światłem i cieniem.

Jeśli zdarzy się Wam, że skorygowany fragment jest zbyt powtarzalny wówczas na scenę wchodzi łatka. Zaznaczamy powtarzalny fragment i przeciągamy łatkę w miejsce o przede wszystkim podobnej fakturze oraz strukturze i dobrze by było aby również nie odbiegało za bardzo pod kątem jasności. Dodatkowo warto stosować mniejsze krycie stempla dzięki czemu rozbijemy powtarzalność faktury retuszowanych fragmentów.

Tam gdzie to możliwe, gdy już uda nam się ograniczyć powierzchnię retuszu do minimum, wracamy do wypełnienia generatywnego. Jeśli masz starszą wersję Photoshopa i nie posiadasz tej funkcji to po prostu wszystko stemplujesz. Retuszowałem wiele lat w studiu fotograficznym zanim coś takiego jak wypełnienie generatywne pojawiło się w głowach programistów i wszystko było jak najbardziej do zrobienia stemplem, to tylko kwestia czasu i umiejętności. Natomiast jeśli pojawiają się nowe narzędzia które pomagają oszczędzać czas bez poświęcenia jakości, wówczas grzechem byłoby z nich nie korzystać.

Retusz – Nie tylko ludzi możesz wyretuszować

Oczywiście zaprezentowaną technikę, mam na myśli głównie stempel, łatkę i wypełnienie generatywne, możemy stosować do pozostałych elementów, które wprowadzają chaos do naszej kompozycji. W ten sposób pozbyłem się kabli, poprawiłem chodnik, wyczyściłem ściany z grafitti, usunąłem chorągiewki oraz anteny i tylko w paru miejscach dodatkowo pobawiłem się w całkowitą rekonstrukcję, jak w przypadku czarnej reklamy obok głównego okna wystawowego czy dachu jednej z wieżyczek. Na koniec pozostała już tylko edycja kolorów, poprawa perspektywy i oto mamy finalnie gotowe zdjęcie.

Jako ciekawostkę powiem Wam, że cały proces wyretuszowania ludzi zajął mi około 30 minut, retusz kolejnych elementów następne 30 minut, a kolorystyka około 10 minut. Było to jedno z bardziej wymagających pod kątem postprodukcji zdjęć ale są takie kadry, gdzie po prostu nie ma innej drogi i pozostaje rzeźbienie w Photoshopie jeśli chcemy uzyskać wymarzony rezultat.

Choć potencjalnie istnieje inna metoda aby wykonać czyste zdjęcie tego miejsca w Edynburgu czy jakiegokolwiek innego popularnego miejsca. Mianowicie pojawić się tam o 5 rano o wschodzie słońca, gdy wszyscy jeszcze śpią. Sęk w tym, że gdy byłem w Edynburgu był już październik i słońce świtało dopiero o 8 rano gdy wszyscy pędzili już do pracy, szkół i na uniwersytety. Dlatego jedyną drogą w tym konkretnym przypadku była postprodukcja. Więc warto rozwijać swoje umiejętności retuszu, bo czasem, z uwagi na różne ograniczenia, tylko w ten sposób mamy szansę realizować swoje wizje.